De pracht en praal van de Nederlandse taal

Nederlandse-taal-koffiepraatjes-deniseschouteren.nl

De pracht en praal van de Nederlandse taal

De pracht en praal van de Nederlandse taal 1200 800 Denise

Veelzijdig Nederlands

Ik houd van de Nederlandse taal. Een onbenullig, vrijwel nietszeggend taaltje. Toch wordt het ook in België, Suriname, Aruba en Curaçao gesproken. Weliswaar met een andere tongval. Voor mij begint het hier al mee. Woorden als onbenullig en tongval. Flauwe woordjes zonder enige kracht of  juist harde tonen die enigszins agressief aankomen. Al bedoel je het nog zo lief. De Nederlandse taal heeft het allemaal!

Ben je boos, dan is de hogere gradatie ‘woedend’. Ga je nog een stapje verder, dan kom je uit bij ‘ziedend’. Ziedend is een vrij treurig, machteloos woord. Zeg dan maar liever ‘kwaad’. Dat bekt wel lekker. Nog een leuk voorbeeld van een typisch onzinnige, Nederlandse klapper? Sjoelbak. Het moment dat de sjoelbak tevoorschijn komt is natuurlijk top. Vraagt iemand van tevoren of de sjoelbak uit de kast moet worden gehaald? Dan haak ik juist weer af. Van het woord sjoelbak krijg ik een akelige jeuk. Een lelijk, naar woord. Hilarisch.

Van pluis tot ouwehoer

Nu kom ik vrij negatief over. Dit terwijl ik je probeer te overtuigen van de leuke kanten van onze taal. Laten we overgaan naar het spetterende deel van deze o-zo vermakelijke blog. Er zijn nogal wat woorden waar ik instantly vrolijk van word. Allereerst is daar het woord: ‘pluis’. Een knaller van een begrip. De harde P, korte klank en associatie die je ermee hebt maakt het uiterst schattig. Bij pluis denk ik aan de overdreven ‘fluffige’ vacht van mijn kat. En ja, ik verzin regelmatig leuke woorden bij. Er zijn naar mijn idee iets te veel regeltjes gesteld in onze vocabulaire. Daar moet je creatief mee omgaan. Pluis is tevens te vinden op kleding, touw, in je haar, het is een veel geziene gast. Daarbij komt ook nog de ultieme uitspraak: ‘Hier is iets niet pluis’, wat van een vervelende situatie iets komisch maakt. Ook onbedoeld.

Nog een pareltje, ‘ouwehoer’. We noemen elkaar regelmatig een ouwehoer. Het is een werkwoord dat we maar al te graag vervoegen zodat we het in zinnen kunnen toepassen. Vaak leuk en grappig bedoeld, misschien is het evenwel een beetje gek. Zeg maar gerust mesjogge (nog al zo een fijne). Naar mijn idee heeft het gebruik van het woord ‘ouwehoer’ een logische oorzaak-gevolg relatie. Oude hoeren hebben vast minder klanten en meer tijd om te roddelen en onzinnig te klessebessen. Zojuist heb ik eens opgezocht of dit klopt, het antwoord is een dikke, vette nee. Ik zal je niet vervelen met de geschiedenis van deze uitspraak. Het blijft een toffe term. Zeker wanneer je dit probeert uit te leggen aan anderstaligen.

Onvertaalbaar goud

Dan zijn er altijd nog de juweeltjes die geen vertaling kennen. Deze vind je vast in iedere taal, maar aangezien ik die niet ken houd ik het bij de Nederlandse succesnummers. Natuurlijk al vele jaren aan de top: ‘gezellig’. Gezellig is een heerlijk woordje dat je bizar vaak in de mond neemt. Gelukkig voor jou heb je het ook heel vaak gezellig. Een Hollandse benaming voor een bepaalde sfeer. Een situatie die behaaglijk, fijn en sfeervol voelt. Je hebt het leuk met anderen. Op het wereldwijde web wordt gezegd dat het ‘prettig’ is. Misschien dat het Engelse ‘cosy’ het dichtstbij komt, maar het blijft er mijlenver vandaan.

Een andere is ‘natafelen’. Gek genoeg kent dit geen vertaling. ‘After-table-ing’ zal het niet zijn, misschien een soort ‘after dinner’ moment. Iedere andere taal zal het moeten doen met ‘na het avondeten’, wat absoluut niet hetzelfde is. Natafelen is een begrip op zich. Net als ‘voorpret’. Hoe leuk is voorpret? Zo jammer voor Zweden, Britten en Italianen dat ze dit woord niet kunnen gebruiken. Achja.

Verdiep je in de pracht

Hoogstwaarschijnlijk krijg ik weinig mensen zo enthousiast over zoiets onzinnigs. Hopelijk is iemand bij die dit warme gevoel met me deelt. Al die knapheid van het Nederlands. Lekker Hollands. Niets mis mee. Een aanrader voor diegene die hier gelukkig van wordt zijn de boeken van Paulien Cornelisse. Van ‘taal is zeg maar echt mijn ding’ tot ‘de verwarde cavia’. Momenteel op mijn nachtkastje: ‘Taal voor de leuk. Want zo is het. Ga zo door, Paulien. Wie weet komen er meer lieden bij ons clubje.